Talep azaldığında
Bir süredir şunu fark ediyorum: Yorgunluğumuzun kaynağı insanlar değil.
Kimse kimseyi bu kadar bilinçli yormuyor. Yoruluyoruz ama sebebi çoğu zaman sandığımız yerden gelmiyor. Daha derinde, daha görünmez bir yerden çalışıyor bu yorgunluk.
Talep azaldığında sistem sıkılıyor. Sıkılan sistem, kendini hatırlatmak istiyor. Daha çok çağrı, daha çok bildirim, daha çok “şimdi” duygusu… Biz bunu hız sanıyoruz ama aslında bir var olma çabası izliyoruz. Sistem kendi varlığını bizim ihtiyacımızla ölçüyor. İhtiyaç azaldığında sesini yükseltiyor.
Reklam artık bir ürün tanıtımı değil. Bir afiş hiç değil. Daha çok zihne bırakılan küçük bir huzursuzluk. Eksik hissettiren bir cümle. Kıyasla açılan bir boşluk. “Bir şey kaçırıyorsun” hissi. Bu his tutarsa sistem çalışıyor sayılıyor.
Kimse aptal değil. Kimse kandırıldığı için tükenmiyor. Yoruluyoruz çünkü her şey bizden bir şey istiyor. Zamanımızı istiyor, dikkatimizi istiyor, duygumuzu istiyor. Bir şeye cevap vermediğimizde bile başka bir şey kapıyı çalıyor.
O noktada mesele her şeye yetişmek olmaktan çıkıyor. Mesele, neyin gerçekten bize ait olduğunu ayırt edebilmek oluyor. Çünkü ihtiyaç dediğimiz şey çoğu zaman aceleyle karıştırılıyor. Oysa her ihtiyaç gerçek değil, her çağrı da cevap beklemiyor. İnsan bazen taleplerin arasından çekilip, kendi ritmini koruduğunda fark ediyor bunu. Sistem, bu duruşu sevmez; çünkü talep üretmeyen insan, kolay yönlendirilemez.
İhtiyaç meselesi tam da burada ayrışıyor. Sistem, ihtiyacı bağırarak anlatır; eksik bırakarak, hızlandırarak, tekrar ederek. Bir şeye sahip olmayı, bir yere yetişmeyi, bir şeye hemen karşılık vermeyi ihtiyaç gibi sunar. Oysa insanın gerçekten ihtiyaç duyduğu şey çoğu zaman bu kadar gürültülü değildir. Kendini dayatmaz, acele ettirmez. Doyurur. Kanar insan ona. Bir şey daha istemez. Çünkü bazı ihtiyaçlar karşılandığında genişletmez hayatı; sakinleştirir. İnsan da tam orada, ihtiyacı sandığı şeyden değil, gerçekten yettiği şeyden yana durur.
Vesselam.
.
Arzu Leyal, dikGAZETE.com