Herkes gibi hepimiz kadar
(Hangisi sempatik?)
- Bu dünyaya mutlu olmaya gelmedik!
Bunu söylemek bile insanı ürkütüyor.
Çünkü çağımızın en büyük yalanı şu:
“İnsan mutlu olmak için yaşar.”
Hayır.
İnsan bu dünyaya maruz kalmaya geldi.
İmtihana, sınanmaya, yanılmaya, eksilmeye, kırılmaya, öğrenmeye…
Mutluluk varsa ne âlâ; yoksa da hayat yanlış değildir.
Bize küçük yaşlardan beri fısıldanan başka bir vaat daha var:
“İyi olursan ödül alırsın.”
“Doğru yaşarsan acı çekmezsin.”
Bu da doğru değil.
İyilik, hayatı yumuşatmaz.
Doğruluk, insanı korumaz.
Bazen tam tersine; daha çok açar, daha çok incitir.
Ve sonra biri çıkıp der ki:
“Bu beni mutlu etmiyor, demek ki yanlış.”
Hayır.
Yanlış olan yaşadığın şey değil; hayattan beklediğin şey.
*
- Onlar yaşıyor, ben katlanıyorum...
İnsanın içini en çok kemiren cümlelerden biri budur.
Kimse yüksek sesle söylemez ama kalbin bir köşesinde durur.
Oysa “onlar yaşıyor” sandıkların da, başka odalarda başka yükler taşıyor.
Hayat kimseye eşit davranmaz; ama herkesi eksiltir.
Sorun şu:
Biz acıyı haksızlık sanıyoruz.
Çünkü mutluluğu ölçü aldık.
Oysa hayatın ölçüsü mutluluk değil.
Hayatın ölçüsü anlam.
Anlam varsa, acı taşınır.
Anlam yoksa, en küçük zorluk bile zulüm olur.
*
- Dayanmak, sabretmek… Ama nasıl?
Dayanmak romantik bir erdem değildir.
Sabır, dişini sıkıp susmak değildir.
Dayanmak, gerçeği reddetmeden ayakta kalabilmektir.
Sabır, “Bu olmamalıydı” demeden yaşayabilmektir.
Biz bugün şunu yapıyoruz:
Gerçeği inkâr ediyor, sonra dayanamıyoruz.
Hayatı reddediyor, sonra sabredemiyoruz.
Oysa önce şunu kabul etmemiz gerekiyor:
Bu dünya bizi mutlu etmek zorunda değil.
Bu kabul insanı karartmaz; aksine özgürleştirir.
*
- “Çok erken öldü” lafına artık dayanamıyorum...
Son zamanlarda özellikle sanat dünyasından biri öldüğünde aynı cümle yankılanıyor:
“Çok erken.”
Hayır.
Her ölüm zamanındadır.
Zaman dediğimiz şey, bizim planlarımız değildir.
Bizim “daha vardı” dediğimiz yerde, hayat çoktan tamamlanmış olabilir.
Bir ömür uzun diye anlamlı olmaz, kısa diye de eksik sayılmaz.
“Erken” demek, ölümü hayat programımıza uymadığı için azarlamaktır.
Bu da kontrol yanılsamasıdır.
Zaten dünya çok ciddiye alınacak bir yer olsaydı, bu kadar geçici olmazdı... Herkes gibi yaşayıp, hepimiz kadar katlanmayı öğreniyoruz; hayatın bize verdiği ders bu...
Kahveler bazen soğur…
Şimdi bu başlıkların hangisi sempatik?