Görünmeyen yükler

Bazı yüklerin sesi vardır.

Omuzda taşınır, elde tutulur, terletir, yorar.

İnsan, bir koli taşıdığında herkes görür.

Merdiven çıkarken yardım da gelir, takdir de.

Fiziksel yük inkâr edilemez. Ağırlığı görünür.

Bazı yükler ise sessizdir.

Ne sesi duyulur ne gölgesi düşer.

Bir evin huzurunu korumak, kırılan kalpleri toplamak, söylenmeyeni anlamak, öfkenin yönünü değiştirmek, herkesin duygusunu hesaba katmak...

Bunlar görünmeyen emeklerdir.

Taşınırlar ama fark edilmezler.

İnsan yıllarca bir ailenin denge unsuru olur da bunu kendisi bile fark etmez.Birinin kaygısını sakinleştirir, diğerinin öfkesini yumuşatır, kırgınlıkları büyümeden toplar.

Kimse sormaz: “Bugün ne kadar yük taşıdın?” Çünkü taşınan eşya değildir. Duygudur.

İşin tuhafı, görünmeyen yükleri taşıyanlar hep güçlü sanılır.Oysa güç yorulmamak değildir.

Güç, yorulduğunu fark ettiği hâlde sorumlulukla yürümeye devam edebilmektir.

Fakat her yükün bir sınırı vardır.

Duygusal yükler de bir noktadan sonra taşıyandan nefes ister, duruş ister, kendi iç sesini yeniden duyabilmeyi ister.

Olgunlaşmak, herkesi sırtında taşımak zorunda olmadığını anlamaktır.

Bazı duyguları başkasının yerine yönetemeyeceğini, bazı mücadelelerin sana ait olmadığını, her sorunun çözümünden senin sorumlu olmadığını kabul etmektir.

Bu, vazgeçiş değildir. Sağlıklı bir ayrımdır.

İnsan kendini unutarak başkasına iyi gelemez.

Sürekli dışarıya akan merhamet, bir süre sonra sahibini kurutur.

Sınır çizmek sevgisizlik değil, sevginin sürdürülebilir hâlidir.

Hayatın önemli dengelerinden biri şudur: Yardım etmekle yüklenmek arasındaki farkı öğrenmek.

Herkesin yükünü taşımaya çalışan, sonunda kendi yolunu yürüyemez.

Bazen en doğru şey, herkesin kendi yükünü taşımasına izin verip, kendi merkezinde kalabilmektir.

Görünmeyen yüklerin en ağır tarafı şudur: Zamanla onları karakterinin parçası sanırsın.

Sürekli toparlayan, anlayan, yatıştıran kişi, bir gün durduğunda suçlu hisseder.

Oysa dinlenmek ihmal değildir.

Geri çekilmek bencillik değildir.

Her yükü omuzlamamak, hayata sırt çevirmek değildir.

Gerçek özgürlük yüksüz olmakta değil, hangi yükün sana ait olduğunu ayırt edebilmekte saklıdır.

İnsan kendine ait olmayan ağırlıkları bıraktıkça yalnızca hafiflemez; kendi sesini de duyar.

Ve bir gün anlar ki; sırtında taşıdığı her şey kendisine ait değildir.

Bazı yükler bırakılmak içindir.

Bazı yollar yalnız yürünmek içindir.

Bazı sessizlikler ise insanın kendi kalbine dönebilmesi içindir.

O dönüş gerçekleştiğinde omuzlarından değil, ruhundan geçen rüzgâr değişir.

Geriye ne zafer narası kalır ne yenilmişlik.Yalnızca hayatın ağırlığını tanımış bir insanın olgun ve sessiz gülümsemesi kalır.