Arzu Leyal yazdı;
Merhamet gösteren kelimeler
Bazı kelimeler vardır.
İlk duyulduğunda çok sıradan gelir.
İçinde büyük vaatler yoktur.
İnsanı değiştirecek kadar güçlü görünmezler.
Hatta bazen söylenip geçilirler.
Ama yıllar sonra dönüp baktığınızda, hafızanızda kalanların çoğu onlardır.
Çünkü insan her zaman bilgiye ihtiyaç duymaz.
Bazen yalnızca incitilmeyeceğinden emin olmak ister.
Hayatın büyük kısmı zaten mücadele ederek geçiyor.
Bir yerlere yetişmeye çalışıyoruz.
Bir şeyleri düzeltmeye.
Birilerine kendimizi anlatmaya.
Haklı çıkmaya.
Ayakta kalmaya.
Bu yüzden bazı kelimeler diğerlerinden farklıdır.
Onlar yarışın içinden gelmez.
Savunmanın içinden gelmez.
Yargının içinden gelmez.
İnsanın yanına otururlar.
“Yorulmuşsundur.”
“Canın sağ olsun.”
“Olmadıysa olmamıştır.”
“Bugün de böyle geçsin.”
“İstersen konuşmayalım.”
Bu cümlelerin hiçbiri hayatı değiştirmez.
Ama insanın yükünü birkaç dakika taşır.
Belki de bu yüzden unutulmazlar.
Çünkü insanı en çok mutlu eden şey anlaşılmak değildir aslında.
Önce anlaşılmaya çalışılmadan kabul edilmektir.
Merhamet biraz da budur.
Karşındaki insanı tamir etmeye çalışmadan yanında durabilmek.
Eksiklerini saymadan dinleyebilmek.
Bir yarayı hemen kapatmaya uğraşmadan onun canını acıttığını görebilmek.
İnsan hayatı boyunca çok söz duyar.
Nasihatler.
Öğütler.
Uyarılar.
Ama dönüp dönüp hatırladığı şey çoğu zaman başka bir şeydir.
Kendisine iyi davranılmış birkaç cümle.
Belki de bu yüzden bazı sesleri unutamayız.
Bazı insanların adını hatırlamayız da bize söyledikleri bir cümle, yıllarca içimizde yaşamaya devam eder.
Çünkü merhamet gösteren kelimeler kulağa söylenmez.
İnsanın içinde kalacak bir yer bulurlar.
Ve hakiki olan her şey gibi, varlıklarını göstermek için gürültüye ihtiyaç duymazlar.
Onlar tesellinin kendisidir.