Arzu Leyal yazdı;
Merhamet gösteren bekleyişler
Bazı bekleyişler vardır.
İnsanı yormazlar.
Oysa beklemek çoğu zaman eksiklik duygusuyla birlikte anılır. Bir haberin gelmesini, bir sonucun açıklanmasını, bir kapının açılmasını bekleriz. Bekledikçe de zamanın ağırlaştığını hissederiz. Sanki hayat, henüz gerçekleşmemiş olan şeyin arkasında durmuş bizi çağırıyordur.
Ama her bekleyiş aynı değildir.
Bazı bekleyişler insanı sıkıştırır. Sürekli hatırlatır, acele ettirir, geç kaldığını düşündürür. Bir şeylerin hemen olması gerektiğini fısıldar. İnsan kendini yetişemiyormuş gibi hissetmeye başlar.
Bir de merhamet gösteren bekleyişler vardır.
Yaz akşamlarında pencerenin önünde oturup, havanın serinlemesini beklemek gibi. Demlenen çayın kokusunun odaya yayılmasını beklemek gibi. Henüz açmamış bir tomurcuğun günler sonra çiçek olacağını bilmek gibi. Onlar zamanı dürtmezler. Her şeyin kendi ritmi olduğunu bilirler.
Hayatın bazı dönemlerinde insanın ihtiyacı olan şey cevap değil, zamandır. Hemen toparlanmak zorunda kalmadan üzülmeye, hemen karar vermek zorunda kalmadan düşünmeye, hemen iyileşmek zorunda kalmadan dinlenmeye ihtiyaç duyar. En çok da yanında bekleyebilen insanlara…
Çünkü bazı insanlar sessizce eşlik etmeyi bilir. Sürekli ne hissettiğini sormazlar. Sürekli konuşmazlar. Varlıklarıyla bir alan açarlar. Hazır olduğunda anlatacağını, vakti geldiğinde yolunu bulacağını bilirler.
Belki de bu yüzden geriye dönüp baktığımızda bizi acele ettirenleri değil, kendi mevsimimizde açmamıza izin verenleri hatırlarız. Çünkü bazı insanlar yol gösterir, bazıları ise yolun yürünmesine sabırla eşlik eder.
Ve hakiki olan her şey gibi, acele etmezler.
Onlar vaktin kendisidir.