<h3><span><strong>Hər şeyi tez bitirmək – Zamanın tələsik itirdikləri</strong></span></h3> <div><strong>BAKI, Azərbaycan</strong></div> <div><strong>Müasir</strong> insanın həyatı sürətlə axan bir seli xatırladır. Sanki hər kəs bir yerə tələsir, amma hara getdiyini dəqiq bilmir. Bu tələskənlik təkcə fiziki hərəkətlərdə yox, həm də duyğularda, münasibətlərdə və ümumiyyətlə həyata yanaşmada özünü göstərir. Artıq insanlar hər şeyə ani maraqla yanaşır, gözləməyi, formalaşdırmağı, qorumağı isə unudurlar. Nə qədər təəssüf doğurucu olsa da, <strong>sevdiyimiz</strong> <strong>insanları</strong>, <strong>dəyərləri</strong>, <strong>hissləri</strong> və hətta <strong>özümüzü</strong> belə tez-tez və <strong>səbirsizcəsinə</strong> tələf edirik.</div> <div><strong>Sevgi</strong> — bu gün ən çox sərf edilən, amma ən az yaşanılan duyğulardan birinə çevrilib. <strong>Sevgi</strong> artıq qarşılıqlı hörmət, bağlılıq, <strong>səbr</strong> və <strong>anlayış</strong> üzərində qurulmur. Bir çox insan sevginin məsuliyyətini daşımağa deyil, ondan <strong>zövq</strong> <strong>almağa</strong> tələsir. Halbuki <strong>sevgi</strong> elə bir dəyərdir ki, onu yaşamaq üçün <strong>zaman</strong>, <strong>əmək</strong>, <strong>fədakarlıq</strong> lazımdır. Amma nə qədər qəribə səslənsə də, indi insanlar daha çox “<strong>sevdiyini</strong>” tez tapır, tez yaxınlaşır və bir o qədər də tez uzaqlaşır. <strong>Sevgi</strong> də <strong>texnologiya</strong> kimi sürətli <strong>istehlaka</strong> məruz qalır — bir gün sevilir, növbəti gün unudulur. İnsanlar bir-birini dinləmədən, anlamadan, birgə yol keçmədən münasibətlərə son verirlər. Çünki artıq “<strong>qorumaq</strong>” deyil, “<strong>dəyişmək</strong>” daha rahat görünür.</div> <div><strong>Təəssüf</strong> ki, bu tez <strong>tükənmə</strong> meyli təkcə münasibətlərə aid deyil. Oxuduğumuz <strong>kitablar</strong> belə yarımçıq qalır, çünki bir səhifədən sonra maraq azalır. Bəyəndiyimiz <strong>musiqilər</strong> belə uzun müddət dinlənilmir, çünki bir neçə dəfə eşidəndən sonra “<strong>köhnəlmiş</strong>” sayılır. Əldə etdiyimiz <strong>əşyalar</strong> isə bir müddət sonra artıq bizə <strong>darıxdırıcı</strong> gəlir, yenisini arzulayırıq. <strong>Yeməkləri</strong> belə dadına varmadan yeyirik, baxdığımız <strong>filmləri</strong> sonuna çatmadan dəyişdiririk. Hər şey tez başlayır və tez bitir. Həyatın ritmi sürətləndikcə, insanın içindəki <strong>dərinliklər</strong> səthə çəkilir, az qala yox olur.</div> <div>Bu tələsik <strong>həyat</strong> tərzi bizi nəinki yorur, həm də <strong>mənəvi</strong> olaraq boşaldır. İnsanın içindəki <strong>səbr</strong>, <strong>diqqət</strong>, <strong>anlayış</strong>, <strong>minnətdarlıq</strong> kimi duyğular <strong>kölgəyə</strong> çəkilir. İndi insanlar bir-birinə “<strong>nə qədər faydalıdır</strong>” gözü ilə baxır. Kiminsə yanında qalmağa səbəb axtarmaq yerinə, <strong>ayrılmaq</strong> üçün <strong>bəhanə</strong> tapılır. Münasibətlərin dəyəri <strong>uzunömürlülüyündə</strong> yox, ani hisslərin intensivliyində axtarılır. Halbuki <strong>əsl</strong> <strong>bağlar</strong> zamanla möhkəmlənir. Sınaqlardan çıxan, həyatın çətinliklərinə sinə gərən münasibətlərdir dəyərli olan. Amma indi az adam bu çətinliklərə tab gətirmək istəyir. Daha çox insan sakitlik yox, rahatlıq axtarır — və çox vaxt da bu rahatlığı <strong>dəyərləri</strong> sərf edərək əldə etməyə çalışır.</div> <div><strong>Sual yaranır:</strong> niyə belə tələsirik? Bəlkə də səbəb içimizdəki boşluğu tez bir şəkildə doldurmaq istəyidir. Bəlkə də davamlı yenilik axtarışı, xoşbəxtliyin yalnız yeni bir şeydə gizləndiyinə inam bizi bu duruma salır. Amma unutduğumuz bir <strong>həqiqət</strong> var — hər yeni şeyin <strong>cazibəsi</strong> <strong>köhnəldikcə</strong> yox olur, <strong>dəyər</strong> isə zamanla yaranır. Ən böyük dəyərlər zamana, səy göstərməyə və <strong>fədakarlığa</strong> ehtiyac duyur.</div> <div>Bu gün əlimizdə olanları <strong>dəyərləndirməyi</strong>, <strong>qorumağı</strong>, <strong>yaşatmağı</strong> öyrənməsək, sabah heç nəyi əlimizdə saxlamayacağıq. Bu, yalnız münasibətlərə yox, həyata da aiddir. Çünki biz zamanla deyil, tələskənliklə hərəkət etdikcə, nəticələr də dərin yox, səthi olacaq. Əlimizdə olan gözəllikləri <strong>doyunca</strong> <strong>yaşamaq</strong>, duyğulara vaxt vermək, insanlara qarşı <strong>səbirli</strong> və <strong>diqqətli</strong> olmaq – bu, həyatın əsl mahiyyətidir.</div> <div>Unutmayaq ki, hər şeyin <strong>tez</strong> <strong>bitməsi</strong>, bizə zaman qazandırmır — sadəcə bizi dəyərsizləşdirir. Biz dəyərləri tez xərclədikcə, zamanla onların yerini heç nə ilə doldura bilmədiyimizi görəcəyik. Həyatın gözəlliyi onu tələsmədən, şüurlu və dərin şəkildə yaşamaqdadır. <strong>Sevgini</strong>, <strong>anlayışı</strong>, <strong>münasibətləri</strong> qorumaq – bu, yalnız başqalarına deyil, özümüzə də hörmətdir. <strong>Öz</strong> iç dünyamıza, yaşadıqlarımıza, seçdiklərimizə verdiyimiz dəyər, əslində <strong>kim</strong> <strong>olduğumuzu</strong> müəyyən edir.</div> <div>Əgər bir az dayanıb baxsaq, bəlkə də <strong>anlayarıq</strong>: tələsmək bizi irəli aparmır, əksinə, bizi <strong>özümüzdən</strong> uzaqlaşdırır. Bəzən həyatın ən gözəl anları, <strong>səbr</strong> etdiyimiz, <strong>gözlədiyimiz</strong> və <strong>qoruduğumuz</strong> anların içində gizlənir.</div> <div>.</div> <div><strong>Psixoloq M. Almara Ağaqızı, dikGAZETE.com</strong></div> <div>-PRİM – “Psixososial Reabilitasiya və İnkişaf Mərkəzi”nin direktoru-</div> <div>-Psixoloqla əlaqə saxlamaq istəyənlər Bakı şəhəri, Zahid Xəlilov 48A, Elmlər m/st yaxınlığında yerləşən <strong>“PRİM” Psixososial Reabilitasiya və İnkişaf Mərkəzi</strong>nə müraciət edə və ya <strong>050 777 80 04 </strong>mobil nömrsi ilə birbaşa Almara Ağaqızı ilə əlaqə saxlaya bilərlər. Həmçinin <strong>almara.melikova.aga_qizi </strong>instagram səhifəsi vasitəsi ilə də <strong>Almara</strong> xanımla kontakt yarada bilərlər-</div> <div></div> <div></div>