İçsel aynalar

İnsan, dış dünyayı gördüğünü zanneder. Oysa gördüğü şeylerin çoğu, kendi iç dünyasının yansımalarıdır. Hayatına giren insanlar, karşılaştığın olaylar, seni etkileyen durumlar… Hepsi sana senden bir parça gösterir.

Bazı insanlar seni huzurlu hissettirir, bazıları ise içini daraltır. Kimi sana sabrı öğretir, kimi öfkeni ortaya çıkarır. Aslında her karşılaşma, iç dünyanda var olan bir duygunun görünür hale gelmesidir.

İnsan çoğu zaman rahatsız olduğu şeyi dışarıda arar. Suçu başkasında, eksikliği dünyada görür. Oysa asıl dönüşüm, dışarıyı değiştirmeye çalışmakla değil, içeriye bakmakla başlar. Çünkü dışarıda gördüğün şey, içeride olanın bir yansımasıdır.

En zor olan, kendinle yüzleşmektir. Fakat en büyük özgürlük de burada başlar. İnsan kendini tanıdıkça, başkalarına olan bakışı değişir. Yargı azalır, anlayış artar.

Bir gün insan şunu fark eder: Hayatına giren herkes, sana bir şey öğretmek için vardır. Kimisi seni tamamlar, kimisi seni sınar. Ama hepsi sana seni gösterir.

Dünya bir aynadır. Ona nasıl bakarsan, kendini öyle görürsün. Her şey içten başlar, tohum da içten çatlar, büyür ve fidan olur, fidanlar ağaçları oluşturur dolayısıyla içten dışarı odaklanıp yaşamak elzemdir. Bu şekilde de hayatı yaşayabilirsin.