<div>“<strong>İnsan büyüdükçe küçülmeli</strong>” diye bir cümle okumuştum çocukluk çağımda. “<strong>İnsan</strong> hem <strong>büyür</strong> hem <strong>nasıl</strong> <strong>küçülür”</strong> diye düşünmekten kendimi alıkoyamadım uzun süre; <strong>çocukluk</strong> işte...</div> <div>Zaman akıp geçiyordu ama ben bu cümleyi ara ara tekrar hatırlıyor ve kendi kendime “<strong>ne anlatılmak istenmiş acaba</strong>” diyerek sorguluyordum.</div> <div>Çok geçmeden “<strong>insan büyüdükçe küçülmeli</strong>” cümlesinin aslında ne anlama geldiğini çocuk yaşımda idrak etmiş olmanın mutluluğunu yaşadım.</div> <div>Ve artık çevremde gördüğüm büyükleri inceleyip, bu söze <strong>uyuyor</strong> mu diye düşünüyordum.</div> <div>Evet <strong>90</strong>'larda bu ifadeye <strong>uyan</strong> daha çok insan görebiliyordum; tabii aralarda <strong>mevkisi</strong> ile birlikte <strong>egosu</strong> da büyüyenler gözümden kaçmıyordu.</div> <div>Şimdi ise <strong>neredeyse</strong> <strong>yok</strong> denecek kadar azlar.</div> <div>İnsanlar <strong>mevki</strong> olarak <strong>büyüdükçe</strong>, <strong>bilgi</strong> olarak yükseldikçe maalesef burunlar da büyüyor, hatta öyle büyüyor ki o buruna <strong>estetik</strong> bile çözümsüz kalıyor.</div> <div>Bunlar kendinden <strong>mevki</strong> olarak küçük olanları, belki de yanında çalışan, çevresinde olanları, <strong>hakir</strong> <strong>gören</strong> kelimenin tam anlamıyla <strong>aşağılık kompleksi</strong> olan egoistlerdir.</div> <div>İnsan, <strong>öğrendiklerini</strong> <strong>öğretme</strong> yükünün kendisine yüklendiğini bilmeden, bu öğrendiklerinin onu <strong>ayrıcalıklı</strong> kıldığını düşünüyorsa kesinlikle aşağılık komplekslidir.</div> <div>Ve bunlar yani mevki olarak büyüyüp karakter olarak küçülenler, etraflarında gerçekten ‘<strong>büyük bir insan</strong>’ gördüklerinde; yani oturuşu - kalkışı ile küçüğünden büyüğüne saygılı, makam ve mevki gözetmeksizin herkese karşı <strong>mütevazi</strong> olan birini gördüklerinde, kendi aşağılık komplekslerini gizlemek için büyük insanları küçük göstermeye çalışırlar ancak unuttukları bir şey var; "güneş balçıkla sıvanmaz”!..</div> <div>Kendileri de gayet iyi bilirler ki; ellerinden, kazandığı ya da ona verilenler alındığı anda kendisini aşağının da aşağısında bulması kaçınılmaz sonudur.</div> <div><strong>Hz. Mevlana Celaleddin Rumi;</strong></div> <div>"<strong>Sevgide güneş gibi ol, dostluk ve kardeşlikte akarsu gibi ol, hataları örtmede gece gibi ol, tevazuda toprak gibi ol, öfkede ölü gibi ol, her ne olursan ol, ya olduğun gibi görün, ya göründüğün gibi ol.</strong>" dememiş mi!..</div> <div><strong>Mütevazi</strong> olmak <strong>alçak</strong> <strong>gönüllü</strong> olmak önemli meziyetlerdir.</div> <div>Ve</div> <div>“<strong>Büyük insan, büyüdükçe küçülmesini bilendir</strong>”</div> <div>.</div> <div><strong>Zeynep Kaya, dikGAZETE.com</strong></div> <div><strong></strong></div>