O bir Altan Erbulak... İkincisi olmayacak!

Bana yine gelmişler!.. Aslında Evren komutasında Eylül’ün 12'sinde beynime oturmaya geldiler; bir daha hiç gitmediler de…

Oturdukları yerde de huysuzlanırlar ara sıra…

Neyse. 

İzmir’de Hababam Sınıfı müzikali oynuyoruz; son iki gün yine geldiler!

Kasadan avans aldım, uçağa atladım doğru İstanbul...

Orada aydım! Yahu, 3.000 kişilik Açıkhava tiyatrosunda full oynuyoruz.

Adamlar tazminat davası açsalar silibime kadar alırlar.

Hemen anneme; “Beni, La Paix’e yatır” dedim. “Barış” demek; rahibelerin filan da görev yaptığı elit sınıf tımarevi. 

Entel-dantel, menevişe-kanaviçe tipleri oraya yatırırlar... Bakırköy’ün adı çıkmış ya!..

Bir hafta, on gün yattım çıktım; doğru Şan’a Lisa’ya USG’nin gölge CEO’su herşeyi, bitanemize gittim.

- Ulvicim merak etme herşey ayarlandı... Hababam Mersin’e gidiyor; sen de tabii kadrodasın!.. Yine de bir Ertem Abi’ye uğra, seni görmek ister... dedi.

Park Otel’in yanında giriş katındaki "home office"inde Ertem Abi ki bu laf o zaman yok. 

Yol üstünde Venüs’de de Altan Abi, Erol Abi bir iki güne kadar ilk oyunlarını oynayacaklar, çiçeği şapkasında ortak ekiplerinde.

Onlara da uğradım; fuayede laf geçiyorlar... Altan Abi fırladı sarıldı.

- Ulviciğim kusurumuza bakma!.. Füsun’la çok gelmek istedik ama olmadı malum.

- Ne demek! Altan Abi... Tiyatro kuruyorsunuz, bilmez miyim.

"-Sen gelsene biraz” diyip, beni bir kuytuya çekti.

-Ulviciğim bu oyun bir iki güne kadar çıkıyor. Kadrosu tamam. Ancak yarın gel, muhasebeci girişini yapsın... Sonraki oyunda rolünü sen seç… dedi.

Gözlerim doldu... -37 yıl olmuş- Her anımsadığımda olduğu gibi.

- Sağol abi; benim için ne onur... Ancak Hababam’a devam ediyorum. Çok teşekkür ederim.

AH Altan abi!..

Yetenek, sevimlilik, tiyatro, karikatür, yazın... Hepsi katıksız insan hamurundan.

Özlenmez misin!..

Hem de nasıl.

-HAYATTA OYNAMAM HUA kitabımdan-

.

Ulvi Alacakaptan, dikGAZETE.com

Twitter'da bizi takip edin: @HayattaOynamam , @dikgazete