<div><span><span><strong>90’lar…</strong></span></span></div> <div><span><span><strong>Batman</strong>’da oyun oynadık.</span></span></div> <div><span><span><strong>Humeyni</strong> yeni vefat etmiş.</span></span></div> <div><span><span>Afişlerin üstüne “<strong>YASTAYIZ, GELMİYORUZ</strong>” yazılmış.</span></span></div> <div><span><span>Oyun da “<strong>GARİP AMA TÜRKİYE</strong>”, hem polisten fırça-tehdit hem de Kürt kardeşlerden sitem yiyoruz.</span></span></div> <div><span><span>“<strong>Buralarda Türkiye lafı olur mu</strong>” diye!?.</span></span></div> <div><span><span>Davetli olup da, o zamanlar oyunumuza gelmeyenler, hiç ortalıkta görünmeyenler, şimdi <strong>yüzde takma sakal, bez panoda tuğralar ve veya bol bayrak</strong> bol “<strong>smartphone</strong>” görüntüsü, belediye ihalelerinde fink atıyor.</span></span></div> <div><span><span>O güne dönelim; oyundan sonra <strong>sohbet</strong> diyetinin, hanideyse mecburi olduğu günler.</span></span></div> <div><span><span><strong>- Abi seni yormayacağız, yarım saat, bir çay tamam…</strong></span></span></div> <div><span><span>Oysa bilmiyorlar, oyun bitmiş, çayları da devirince, beni sabaha kadar susturamayacaklar.</span></span></div> <div><span><span><strong>Cemaat, aşiret</strong>, herneyse <strong>şeyh, reis</strong> her kimse, sekinin üstünde bağdaş kurmuş, benden hayli genç, konuştuk konuştuk, konu malum, sonunda;</span></span></div> <div><span><span><strong>- Hayret!.. Bir Türk’ün bu kadar sağlıklı düşünebilmesi…</strong></span></span></div> <div><span><span>Ben bu yaşanmışlığı gülerek anlatırım, ilk kez de yazıyorum.</span></span></div> <div><span><span>Ne o kardeşim <strong>bütün Kürtleri</strong>, ne de ben <strong>bütün Türkleri </strong>temsil ediyoruz!</span></span></div> <div><span><span>Bunu ilk kez yazıyorum.</span></span></div> <div><span><span>“<strong>Kürt Referandumu</strong>” üzerine, akıldan izandan yoksun, histerik bir kapışma başladı ya, bir takım Kürtler beni “<strong>Irkçı… Osmanlıcı…</strong>” aklınıza ne gelirse <strong>her türlü hainlikle</strong> ithama ve saldırıya başladılar.</span></span></div> <div><span><span>Oysa yazdım; bin kez yazdım.</span></span></div> <div><span><span>Ne yazık ki kendisi <strong>IRKÇI</strong> bir baskıya uğrayan her millet, ırk, bir <strong>KARŞI IRKÇILIK</strong> geliştiriyor.</span></span></div> <div><span><span><strong>Siyahlar, Basklar, Yahudiler, İskoçlar, Keşmirliler, Kızılderililer, Katalanlar, Kürtler… </strong></span></span></div> <div><span><span>Benim kökenim <strong>Türk</strong> sayılabilir; neden “<strong>sayılabilir</strong>” diyorum? Çünkü, <strong>Anadolu’</strong>nun üstünden bir tek “<strong>Belediye Arazözü</strong>” geçmemiş.</span></span></div> <div><span><span>Bizim cedllerimiz korsan, <strong>Midilli - Lesbos</strong> adasından, bir kolumuzun başı da “<strong>Dayı Karaca Paşa</strong>”, <strong>Fatih</strong>’in <strong>İstanbul</strong>'u alan ordusunun sol cenah komutanı…</span></span></div> <div><span><span>Kadim kavimler <strong>Hititler, Likyalılar, Asurlar, Lidyalılar</strong> toz olup yok mu oldu?</span></span></div> <div><span><span><strong>Ermeniler, Rumlar, Yahudiler</strong>’in hepsini denize mi döktük!</span></span></div> <div><span><span>Hayır hep beraber yaşıyoruz, hâlâ azı komşumuz, çoğu genlerimizde.</span></span></div> <div><span><span>Bir kavrayışa göre; <strong>Şaman Türkler</strong>’in kovaladığı <strong>Müslüman Türkler, Anadolu</strong>’ya geldiğinde, onları <strong>Müslüman Kürtler </strong>karşıladı, korudu ve kolladı.</span></span></div> <div><span><span><strong>ALPASLAN</strong>’ın ordusunda <strong>Müslüman Türkler ve Kürtler</strong> vardı ve <strong>Rumlar.</strong></span></span></div> <div><span><span><strong>“Milli - ulusal</strong>” devletler, <strong>Masonların</strong>, <strong>Fransız İhtilali</strong>’nin üründür.</span></span></div> <div><span><span>Şimdi bazı <strong>Kürtler</strong>, “<strong>ulus devlet</strong>” istiyor; <strong>Stalinist</strong> liderleri de <strong>APO…</strong></span></span></div> <div><span><span>Aklımı koru ya RABBİ.</span></span></div> <div><span><span>-“Hayatta Oynamam” Kitabımdan-</span></span></div> <div></div> <div><span><span>Foto: <strong>Ulvi/Bedia Alacakaptan</strong>. 1952/1953… Evimizde! Levent daha numaralanmamış ve “kışın kurtlar iner” şehir gerçeği; efsanesi değil.</span></span></div> <div><span><span><strong>.</strong></span></span></div> <div><span><span><strong>Ulvi Alacakaptan, dikGAZETE.com</strong></span></span></div> <div></div>