Gazze Şeridi’nin kuzeyindeki Gazze kentinin Et-Tuvam bölgesinde Mayıs 2026’da meydana gelen saldırıda yaralanan Cemalat’ın bazı aile üyeleri de saldırıdan etkilendi. Cemalat saldırının ardından sol bacağını kaybetti, ailesi ise onun yeni koşullara alışabilmesi için çaba gösteriyor.
Henüz hayatının ilk yıllarındaki Cemalat için çadırdaki günler artık ailesinin yardımıyla geçirilen uzun saatler ve yeniden öğrenilmesi gereken günlük alışkanlıklarla geçiyor. Bir zamanlar koşup oynayan küçük kız, şimdi hareket edebilmek ve günlük ihtiyaçlarını karşılayabilmek için ailesinin desteğine ihtiyaç duyuyor.
Cemalat’ın annesi Reşa Dabban, kızının saldırıdan sonraki hayatını ve küçük yaşında karşı karşıya kaldığı zorlukları anlattı.
Çocuklarını yedi yıllık bir mücadelenin ardından kucağına alabildiğini aktaran anne Dabban, kızının İsrail’in saldırısı sonucu sol ayağını kaybettiğini ve bacağının ampute edildiğini söyledi.
Öncesinde Beyt Lahiya bölgesinde yaşadıklarını ve İsrail saldırıları nedeniyle yerlerinden edildiğini aktaran Gazzeli acılı anne saldırı gününü ve yaşananları şöyle anlattı:
"Çadırda kalıyorduk. Biz sıradan bir aileydik. İsrail’e karşı herhangi bir eylemimiz yoktu, onlara zarar verecek hiçbir şey de yapmamıştık. O gün sıradan bir gündü. Kahvaltımızı yapmış, çadırda oturuyorduk. Bir anda kaldığımız çadırın hemen yanı doğrudan hedef alındı. Hemen ardından kızımın bacağı parçalandı. Ben de yaralandım, oğlum da yaralandı. Ama Rabbimize şükür, bizim yaralarımız çok şükür atlatabileceğimiz yaralardı. Bu olaydan sağ salim çıktık. Maalesef kızım bacağını kaybetti."
Kızının bebekliğinden itibaren çok sevecen ve oyunu seven biri olduğunu belirten Dabban, “Hayalleri gitti, çocukluğu elinden alındı. Kızım çok hareketliydi. Koşturmayı, hareket etmeyi, oyun oynamayı çok severdi.” dedi.
Kızının, Mayıs 2026’daki saldırıdan bu yana çadırın kapısından bile tek başına çıkamadığını aktaran Reşa Dabban, küçük Cemalat'ı kucaklarına alıp çıkarmadıkları sürece kendisinin dışarı çıkamadığını vurguladı.
Kızının diğer çocuklar ve eskiden olduğu gibi dışarı çıkıp oynayamadığını ve koşamadığını içli içli aktaran anne, duygusal anlar yaşayarak, çocuğunun elinden bütün isteklerinin alındığını, "Bu çocuğun yaşananlarda ne günahı vardı?" diyerek tepkisini gösterdi.
Şu anda kızının bütün hayallerinin yıkıldığını gördüğünü dile getiren acılı anne, "Onun tek suçu Gazze’de yaşayan bir çocuk olmak. Şu anda bizim taşıdığımız en büyük ‘suç’ da bu. O daha bir çocuk. Oynamaya, koşmaya, dışarı çıkıp hayatı keşfetmeye hakkı var. Ama şimdi bunların hepsini kaybetti. Artık hayal kurabileceği hiçbir şeyi kalmadı." diye konuştu.
Yaşananlardan dolayı çok zorlandığını, kendisinin de yaralı olduğunu hatırlatan Filistinli anne, kızının, ihtiyaçlarını karşılamanın kendisi için de oldukça zorlayıcı olduğunu vurguladı.
Cemalat'ın hala bacağını aradığını söyleyen Gazzeli anne, bu yürekleri acıtan durumu şu sözlerle anlattı:
"Önceki gün babasının telefonunda oynarken saldırıdan önce çekilmiş bir fotoğrafını gördü. Fotoğrafta ağabeyiyle birlikte ayakta duruyor. Beni çağırdı. Ben de korkup hemen yanına gittim, ‘Kızıma ne oldu, bir şey mi oldu, bir yeri mi acıdı?’ diye düşündüm. Bana, ‘Anne, gel, gel.’ dedi. ‘Ne oldu?’ diye sordum. ‘Anne, şu fotoğrafa bak. Bacağım burada. Onu bana uzat, gidip Mahmud’la oynayacağım.’ dedi. Ben de, ‘Anne, bacağın nerede?’ diye sordum. Bana, ‘İşte burada, görmüyor musun, ayakta duruyorum.’ dedi. Ben de ona, ‘Hayır anneciğim, senin bacağın gökyüzünde.’ dedim. Ertesi gün uyandığında bana, ‘Anne, sen bana bacağımın yukarıda olduğunu söylememiş miydin?’ dedi. ‘Evet.’ dedim. Bana, ‘İyileşmiş işte, bacağımı getir. Gidip oyun oynamak istiyorum, artık çok sıkıldım.’ dedi. Söyledikleri beni, annesi olarak gerçekten çok zorluyor.”
Kaynak: AA
dikGAZETE.com