MOSKOVA - ÖZEL
Rusya’nın Suriye’deki askeri varlığının, Şam’ın Türkiye’ye olan bağımlılığını azaltma arayışı nedeniyle devam edebileceği belirtildi.
Rusya Uluslararası İlişkiler Konseyi (RIAC) uzmanı Anton Mardasov, Suriye’nin yönetim değişikliğine rağmen Rusya’ya ihtiyaç duyduğunu ve bunun ülkenin Türkiye karşısında daha bağımsız bir politika izlemesine imkan sağlayabileceğini söyledi.
NSN radyosuna konuşan Mardasov, Rusya ve Suriye’nin Tartus ve Hmeymim’deki Rus askeri üslerinin gelecekteki kullanımına ilişkin yaklaşık 1,5 yıl süren görüşmelerin ardından anlaşmaya vardığını belirtti. Suriye devlet ajansı SANA’nın aktardığı bilgilere göre Şam, Hmeymim Hava Üssü ve Tartus Limanı’ndaki dördüncü ticari rıhtım başta olmak üzere bazı sivil tesislerin yönetimini devralarak bunları sivil yönetim sistemine entegre edecek.
Mardasov, Rusya ile Suriye arasında askeri iş birliğine ilişkin anlaşmanın uzun süredir gündemde olduğunu belirterek, Suriyeli askeri heyetlerin son dönemde Moskova’ya gerçekleştirdiği ziyaretlerin de bu sürecin parçası olduğunu ifade etti.
Rus uzmana göre Rusya’nın Suriye’deki askeri varlığını sürdürmesi, Moskova’nın bölgedeki gelişmeleri yakından takip etmesine imkan sağlayacak. Mardasov, bu durumun aynı zamanda Suriye’de Türkiye’nin etkisinin dengelenmesine katkıda bulunabileceğini savundu.
Mardasov, “Şam da Ankara’ya tamamen bağımlı olmak istemiyor. Bu nedenle Rusya’nın varlığının sürmesi Suriye açısından bir denge unsuru olabilir” değerlendirmesinde bulundu.
Uzman, bazı Rus askeri tesislerinin ortak eğitim merkezlerine dönüştürülmesi ve bunların Suriye ordusunun kullanımına verilmesinin de doğal bir süreç olduğunu söyledi.
Tartus’taki Rus askeri varlığına da değinen Mardasov, son dönemde Rus savaş gemilerinin yeniden bölgede konuşlanmaya başladığını ve zaman zaman liman açıklarına giriş yaptığını belirtti. Buna rağmen Rus gemilerinin limana daha kolaylaştırılmış prosedürlerle giriş yapabilmesinin mümkün olduğunu kaydetti.
Mardasov’a göre Rusya’nın Suriye’deki askeri varlığını koruması, yalnızca ikili askeri iş birliği açısından değil, Moskova’nın Doğu Akdeniz ve Orta Doğu’daki gelişmeleri takip edebilmesi açısından da stratejik önem taşıyor.